آشپزخانه‌ی راز گشایش یافت

گمان کردم باید ایده سیمای عزیز باشد نه پویان
:)

مبارک است!

-----

سوسن عزیز این دفعه رو اشتباه کردید. ایده کاملا برای پویان بود و کلی هم ذوقش رو داشت. این همه ذوق پویان روی من هم اثر کرد و تو این طرح همراهیش کردم.

سلام جنابِ شیوا؛
نمی دانَم اعتراضم به جاست یا نه؟ ولی ما٬ اینجا هر روز دارَند زهر میدهند به خوردمان٬ دوستانِمان در زندانند٬ هر روز از زمین و آسمان نکبت می بارد بر سرمان٬ می کشند و دروغ می گویند٬ از زندگی و درس افتاده ایم؛ و شما آنجا آسوده در موردِ غذاها و آشپزی می نویسید؟ بعدِ انتخابات به شدّت منتظر یادداشتها و تحلیلهایِ شما بودَم٬ چرا که باورم بود اگر یک فردِ متخصّص در این زمینه برایمان چیز بنویسد٬ بارها موثّق تر خواهد بود٬ ولی سکوت کردید... داستان چیست؟ :(

-----
سلام محمدحسین عزیز،
البته که بجاست. هر اعتراضی بجاست. هرچند معیارهایت برای جدایی ما و شما درست نیست. کسانی از دوستان و همکلاسیهای ما هم در زندانند؛ نکبتی هم که از زمین و آسمان می‌بارد، تأثیرش مستقیم و غیرمستقیم بر زندگی امروز و فردای ماست؛ اتفاقاً ما هم از زندگی و درس افتاده‌ایم. ما هم شبهایی را که فردایش امتحان داریم بیدار می‌مانیم و با اضطراب و تشویش اخبار را دنبال می‌کنیم و گاهی از بی‌خبری دیوانه می‌شویم. صحبت از آسودگی در این شرایط بی‌انصافی‌ست. همانطور که قضاوت من درباره‌ی زندگی دوستانم در ایران خام است، قضاوت تو هم درباره ی آسودگی ما اینجا بی‌بنیاد است.
چند شب پیش سه نفر سومالیایی را در مغازه‌ای که اینجا در صد متری ما اداره می‌کردند به ضرب گلوله کشتند. این سومالیایی‌ها پناهنده‌های جنگی بودند. از خشونت گریخته بودند و در جستجوی آسودگی خودشان را به سختی به اینجا رسانده بودند و حالا از بازی روزگار اینجا قربانی خشونت شدند. همان‌وقت فکر کردم که علی‌رغم غیرقابل مقایسه بودن وضعیت ما و آنها، علیرغم اینکه نه ما پناهنده‌ایم و نه قربانی خشونت، وضعیتمان در کلیتش بی‌شباهت به آنها نیست.
نمی‌خواهم سلسله‌ی استدلال تو را - که دوستش ندارم - حالا اینبار برای خودم تکرار کنم و بگویم که آه! ما خیلی بدبختیم - که خدا را شکر نیستیم. ولی می‌خواهم بگویم که اینجور مقایسه را دستِ کم درست نمی‌دانم.
به هر حال، تا آنجا که سواد و مشاهده و تجربه‌ام اجازه می‌داده، نه همیشه اینجا، امّا گفته‌ام و نوشته‌ام. بیشترش را سواد من نمی‌رسد. ضمن اینکه من متخصص این موضوعی که گفتی نیستم. ولی باز نمی‌خواهم وارد استدلال تو - که قبولش ندارم بشوم - چون نوشتن دراین‌باره فقط کارِ متخصّص‌ها نیست و هر کس تجربه‌ای ازش دارد می‌تواند بنویسد و چه خوب خیلیها نوشته‌اند و من خوانده‌ام. خلاصه‌اش کنم؛ داستان این است که پیگیرانه با دلنگرانی، میخوانم؛ فکر میکنم؛ بررسی می‌کنم و هر جا مؤثّر و لازم ببینم و اصولاً دوست داشته باشم و فرصت کنم، هرقدر که بدانم میگویم و مینویسم. و این ربطی به نوشتن درباره‌ی آشپزی ندارد. همانطور که ربطی به سینما رفتن ندارد وامیدوارم تو هم کسی را تخطئه نکنی که چرا در حالیکه دوستانمان دربندند به سینما می‌روی و بعدش با دوستانت شام می‌روی بیرون و برای هم جوک تعریف میکنید. همانطور که من هم کسی را برای همه‌ی کارهایی که ممکن است در نظرگاه من بتواند بکند و نمی‌کند نخطئه نمیکنم.

با سلامِ مجدّد؛
صحبتهای‌تان دلگرمم کرد؛ جدًا می گویم٬ چون بعد از سکوتتــان واقعاً نگران بودم؛ نه٬ موضوع بحثِ آشپزی نیست؛ تأکیدم بیشتر خالی بودنِ فضای وبلاگ وفیس بوکتان از مباحثِ انتخاباتی ست؛ من هم به سینما می روم٬ جوک تعریف میکنم و می خندم٬ امّا در ضمنِ این موضوع با سایرین صحبت می کنم٬ اخبار را نشر می دهم٬ چه شفاهی و چه از طریق رسانه هایی چون فیس بوک؛ بحثِ آسودگی را نباید مطرح می کردم. امّا همچنان در این زمینه معتقدم کسی با سوادِ شما٬ نظرش برایِ من نسبت به تحلیلهایِ خودمانیِ رفقا جذّابتر خواهد بود (حتّا مثلاً تحلیلتان در مورد مناظره ی میرحسین و احمدی نژاد) و همچنان چنین خلائی را نه فقط برای راز٬ که برای خودم حس می کنم... ممنون :دی

سلام
حالتون چطوره؟
اين آشپزخانه تون چجورياست؟ چيزي باز نميشه.

-----
ممنون ما خوبیم :) الان امتحان کردم و دیدم باز میشه. جریان چیه؛ نمیدونم. دوباره امتحان کنین. :)